BONFIRE'S FANTASY BEAUTIFUL BOBO

Jolanda  Eijsink
over

"BOBO"

 

Nadat we met ons allen hadden besloten om een hond te nemen, kwamen we terecht bij De Havanezer. We hadden er nog nooit van gehoord en het bleek nog een zeldzaam ras te zijn ook. Na wat op het internet gezocht te hebben, kwamen we terecht bij de Havanezer Club. Daar werd ons verteld dat we Sigrid Westerbaan maar eens moesten bellen, want ze ging dat weekend haar hondje laten dekken. Toen we Sigrid belden, vroeg ze ons of we al eens zo'n hondje gezien hadden. "Nee", was ons antwoord, "nog nooit gezien". We hebben toen een afspraak gemaakt en mochten naar Bonnie en BeeBop komen kijken. Eenmaal aangekomen waren we natuurlijk direct verkocht. Het waren zulke lieve en mooie hondjes dat we zelf ook wel zo'n hondje wilden.

 

Op 8 mei kregen wij bericht dat er 5 pupjes waren geboren, het leek wel of we zelf waren bevallen, zo blij waren wij. We hebben twee keer een bezoek gebracht aan de pupjes. Wat een feest zo'n nest vol pupjes. Het witte pupje vonden wij de mooiste en we noemden haar BoBo. Op 3 juli 2003 was het zover, we gingen BoBo ophalen. Eindelijk werd het wachten dan beloond. Op de terugreis naar Winterswijk was BoBo een beetje wagenziek, maar eenmaal thuis aangekomen ging het weer uitstekend. Ze vond het bij ons in huis wel een beetje eng, ze durfde de eerste paar dagen niet naar de keuken, maar naar een week was dit al weer over en rende en speelde ze door het huis. 

 

BoBo is een vrolijke, lieve en rustige hond. We kunnen haar al niet meer wegdenken.Wandelen vond ze eerst niet leuk en ze liet zich dan ook op haar rug meeslepen. Maar inmiddels kunnen wij het woord wandelen nog niet zeggen of ze staat al voor de deur. Afgelopen zomer is ze met ons naar het strand geweest. Dit vond ze prachtig. Lekker de zee in rennen dat vond ze mooi, maar je had eens moeten zien hoe ze er toen uit kwam te zien. Dus een flinke borstelbeurt was wel nodig. Marcel ( de vader van het gezin) is de hele week van huis, soms twee weken voor zijn werk. Als het dan tijd van thuiskomen is, staan we allemaal geregeld voor het raam te kijken of hij er al aan komt. Maar BoBo weet het precies. Zij staat er al een half uur. "JA , hij komt er aan" , BoBo blaft en slaat met zijn pootje voor het raam alsof zij zwaait. Ze rent naar buiten en gaat als een gek tekeer. Dit is een prachtig gezicht.

 

Inmiddels is BoBo 17 maanden en hebben we besloten om er nog een hondje bij te nemen. 26 september 2004 hebben we Sammy opgehaald, een Yorkshire Terriėr. De eerste ontmoeting tussen BoBo en Sammy verliep heel goed. Er werd flink gesnuffeld aan elkaar. Als BoBo op de bank ligt te slapen, staat Sammy voor haar te blaffen, alsof ze zegt, "kom er met je luie kont eens vanaf en ga met me spelen". Ze slapen inmiddels naast elkaar in het hok en kunnen volgens mij al niet meer zonder elkaar. Als de een blaft komt de andere even kijken wat er aan de hand is. 

 

Sammy doet BoBo met heel veel dingen na, als BoBo blij is en rent, rent Sammy er ook maar achter aan. Als Marcel thuis komt en BoBo is blij en gek, zie je Sammy denken, "Wat is hier aan de hand" en kijkt naar BoBo en doet dan ook maar vrolijk met haar mee. Ze zijn allebei twee schatten van honden en we kunnen niet meer zonder ze. Ze horen er gewoon bij!!!

Groeten,
Fam. Eisink, Winterswijk

Terug naar Galerij

Free counter and web stats