BONFIRE'S FANTASY CASPER DANGO

Luttine Foekens
over

"CASPER"

Nadat wij onze vorige hond, een Newfoundlander,moesten laten inslapen op 11 juni 2003, wilden we eigenlijk geen hond weer. Er waren al twee poezen (perzen) gekomen onder het mom; als de hond dood zou gaan er niet een wr zou komen. Nu heb ik al van kind af aan een hond gehad, dus om dan zonder te zijn, dt zag Henk (m'n man) eigenlijk al niet zitten met mij. De dag nadat we onze Blnda hadden laten inslapen kwam Henk thuis van zijn werk en zei tegen mij; "Zeg, hoe vindt je het om tch weer een hondje te nemen, maar dan een kleintje?" Nou, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd, alhoewel ik nog zei dat ik beslist geen zenuwachtige blaffer wilde hebben. Dus wij het internet op en gezocht naar het ras wat Henk in z'n hoofd had. En ja hoor, daar vonden we de havanezer, nog noooooooooit van gehoord, alleen maar een keer gezien! Zo kwamen we terecht bij Sigrid Westerbaan, de fokker van onze havanezer Casper. Nou wou het geval dat we toen ook cht met een havanezer kennis konden komen maken bij Sigrid. We konden de havanezer in verschillende maten, kleuren n leeftijden zien.

 

Ze had namelijk twee nesten liggen, met de moeders erbij natuurlijk. Uiteindelijk zijn wij tot het besluit gekomen om ook een havanezer te nemen want we konden nog een keuze maken uit het nestje van drie weken oud. En zo kwam Casper in ons midden na vijf vreselijke lange weken wachten. (Sigrid heeft nooit geweten wat ze zich te doen heeft gemaakt in die vijf weken, het slapen ontbrak er alleen nog maar aan, maar we waren altijd welkom.) De weg naar Casper's huis was niet erg prettig voor hem. 

 

Het diertje was namelijk wagenziek en de thuiskomst was ook al een beetje moeilijk want er wachtten twee poezen op hem. Nadat de poes schmee (= de oudste) even met Casper kennis had gemaakt, vond ze al gauw dat zij toch wel op Casper moest "passen"!!! De jongste poes (Donyah) wilde eerst helemaal niets met Casper te maken hebben. Maar nu Casper 10 maand is zijn ze beiden de dikste maatjes en bemoeit schmee zich er alleen maar mee als ze er in betrokken wordt f als het haar te gek gaat. Voornamelijk k had nogal moeite met de opvoeding van Casper en ik heb dan ook tig keren aan de telefoon gehangen bij Sigrid met heel vaak hetzelfde antwoord; "Luttine, maak je niet zoveel zorgen om Casper, hij is wel kleiner dan je gewend was, maar het blijft wel gewoon een hond en ik weet zeker dat je het ook wel goed doet met Casper!" Maar voor mij was het enorm wennen en ik betrapte mezelf er ook nog op dat ik (nog) niet hetzelfde geduld kon opbrengen voor Casper als voor Blnda en dat vond ik ook al niet erg eerlijk van mezelf. Henk was direct al gevallen voor Casper, maar k was degene die het meeste bij Casper zou zijn en hem opvoeden! Maar na die moeilijke begin periode ( waarin iedereen die Casper n de havanezer voor het eerst zag het 
zo'n fantastisch, mooi en lief hondje vond - en nog vindt- plus de opbeurende telefoontjes van Sigrid, mij erdoor hebben gesleept) er tussen Casper en mij wel een heel bijzondere band is gegroeid. Ik ben met hem naar de puppy-cursus geweest en dat haalde hij zomaar even, zonder dat ik thuis veel oefende.Ik moest helaas door omstandigheden (even) stoppen met devervolgcursus. Straks, als ik er weer tijd voor kan vrijmaken wil ik graag met Casper behendigheid gaan doen want dat lijkt me enorm leuk.
Ik Ben er inmiddels wel achter dat Casper enorm snel leert. Hij kan nu "mooi zitten", "dansen" en "roll over", dat is dat ie zelf op z'n rug gaat liggen en blijft liggen. Gemakkelijk bij het kammen en borstelen enz. Verder is het een kei van een hond en wil ik Casper voor geen goud meer missen!!!

 

Ervaringen van Luttine
uit Enschede


Bijzondere wandeling, 
Tijdens de dagelijkse wandeling krijgen we meestal van iedereen belangstelling. O euh... dat wil zeggen; k niet zozeer maar natuurlijk onze Casper. Zo gebeurde het een tijdje geleden ook weer. Toen betrof het een allochtone man van ruim in de zestig. Ik vind bij die mensen de leeftijd altijd moeilijk in te schatten, in ieder geval een heel bedeesd mannetje, met een wollen mutsje op. We komen elkaar wel vaker tegen maar zeggen eigenlijk nooit wat tegen elkaar. En keer reageerde deze man wel; met een vriendelijk knikje naar mij en toen naar Casper. Tijdens het knikje naar Casper sprak hij; Ooooh PRINSJE!!!!!!!!!, waarop ik direct reageerde met een: Ja mooi h!
De reactie van die man was zo overgelukkig dankbaar, dat hij al buigend verder liep. Nou mensen ik kan jullie zeggen dat deze, zo heel gewoon dagelijks wandelingetje een heel bijzondere wandeling is geworden, die ik niet gauw weer vergeten zal, en ook niet kan, want als ik die man weer tegen kom en dat is geregeld- zegt hij nu; "dag", en; "mooi PRINSJE"! , en hij loopt al buigend verder. Je begrijpt natuurlijk wel dat van die dag af onze Casper regelmatig prinsje wordt genoemd, en daarbij zie je maar weer eens wat een Havanezer al niet voor de intergratie kan betekenen!!!!!!!!!!!

 

Maart 2006
Casper heeft het certificaat "Behendigheid 1" ontvangen!!!
Hij is een TOPPERTJE in deze tak van sport.

Terug naar Galerij

Free counter and web stats