Als blijde verwachting omslaat in intens verdriet...
 
Mucho Bravo Bonfire Gizmo
13 mei 1997  - 08 juni 2005
 
 
Met heel veel pijn in het hart hebben we afscheid 
moeten nemen
van ons "Bon-bonnetje"!!!
 
Bonnie was in de laatste dagen van haar zwangerschap en bleek een grote inwendige bloeding te hebben.
Daarom hebben we besloten om de pupjes per 
keizersnee te laten komen. Tijdens de operatie bleek dat het niet de bloedarmoede was die haar zo zwak maakte, maar een inwendige bloeding in de baarmoeder. Bonnie s nog bijgekomen uit de operatie, maar was inmiddels t zwak voor een bloedtransfusie en is vrij snel overleden.

Van de twee pupjes was er n ook niet sterk genoeg. De andere, door ons al snel "Bonjo" genoemd, leek het te gaan redden. Eenmaal thuis nam BeeBop, Bonnie's dochter, de zorg voor Bonjo volledig over. Ze likte hem en gaf hem al haar  liefde. Maar ook Bonjo bleek niet sterk genoeg, we kregen hem niet aan het drinken. 
Uiteindelijk heeft ook hj het niet kunnen redden.

 

We zijn intens verdrietig om Bonnie's heengaan!
Voor mij was ze m'n "lieffie", m'n maatje, 
m'n kameraadje,  mijn dierbaarste...

Ze was m'n eerste havanezer en ik had met haar een heel speciale band. We begrepen elkaar!!!

Het is nog geen 4 maanden geleden dat we naar Noordwijk zijn geweest en er uren aan het strand hebben gewandeld.


Geweldig vond ze dat; rennen naar de golven, blaffen naar de meeuwen en snuffelen aan de schelpen op het strand. Niet moe te krijgen...
Samen hebben we veel dingen ondernomen, totdat later BeeBop en Floor erbij kwamen. Toen moesten we onze aandacht verdelen.

 

Bonnie heeft 11 prachtige kinderen op de wereld gezet waar ze haar karakter en schoonheid aan heeft doorgegeven!

Ze was een "dijk" van een hond en heel erg sterk.

Daarom is het ook zo moeilijk om haar op deze manier te moeten missen....

 

Dit is de schrik voor iedere fokker. Laat het een les  zijn voor iedereen die wel eens denkt "ook eens een nestje te nemen". Het is moeilijk te verkroppen als je nieuw leven verwacht en dan een leven te moeten laten gaan!

 
 
 
LIEVE BON, ...dank je!!!
Voor je liefde, gezelligheid en warmte.
Ik zal nooit vergeten hoe je kon genieten van onze
boswandelingen en hoe graag je achter de paarden
aan mocht rennen in het weiland. Hoe je op de tafel
kon springen om de kaas en worst op te eten als we 
de 
visite aan het uitlaten waren f hoe je stiekem 
kon "nippen" aan mijn glaasje witte wijn.
 
 
Dank, je voor je prachtige kinderen, je leeft in hun voort!
 
Nu moeten we verder zonder je en dat is moeilijk.
We moeten het verdriet een plekje geven. 
Maar er zal vast weer een tijd komen 
dat we aan alle mooie dingen met jouw samen 
kunnen terug denken met
een glimlach op ons gezicht.
 
We missen je vreselijk...
en zullen je nooit vergeten!!!

Na al die jaren ineens een hele lieve mail van een leuke havanezerbaas. Bonnie's verhaal heeft haar aangegrepen. Deze rozen zijn voor
Bonne-bon en haar beide pupjes...

counter for blogger